Obecnie do zespołu taneczno-wokalnego należy:Nicole Scherzinger. Wszystko zaczęło się w małym studiu tańca, które mieściło się w Los Angeles w garażu aktorki Christiny Applegate – niegdyś współlokatorki choreografki Robin Antin. Występowała ona w reklamówkach telewizyjnych i była także autorem choreografii w teledyskach takich zespołów jak Smash Mouth, The Offspring i No Doubt. Chciała jednak zająć się czymś innym, bardziej twórczym. Zaprosiła więc do współpracy kilka dziewczyn i wspólnie zaczęły tworzyć własną choreografię oraz kreować swój styl. Od 1995 roku przez 6 kolejnych lat, nowo powstały zespół swoimi tanecznymi popisami otwierał czwartkowe wieczory w ekskluzywnym Viper Room. Punktem zwrotnym w karierze The Pussycat Dolls był moment kiedy Gwen Stefani zaprosiła dziewczyny do wspólnego występu zarówno choreograficznego jak i wokalnego. Show okazał się wielkim sukcesem i w 2002 roku grupa przeniosła się do prestiżowego klubu The Roxy.

2005-2007: PCD

Debiutancki singel Don't Cha z gościnnym udziałem rapera Busta Rhymesa zajmował wiele czołowych pozycji na listach przebojów w Europie, Ameryce Północnej, Australii i Oceanii. Ponadto na pierwszym albumie The Pussycat Dolls można usłyszeć takich artystów jak Will.i.am (w utworze Beep) z zespołu Black Eyed Peas, Snoop Dogg, który gościnnie wystąpił w piosence Buttons oraz Timbaland w Wait a Minute. Oprócz tych utworów zespół wydał na rynek single Stickwitu i I Don't Need a Man. Album PCD odniósł bardzo duży sukces na rynku fonograficznym. Został sprzedany w około siedmio milionowym nakładzie. W wielu krajach dostąpił miana złotej lub platynowej płyty.

8 marca 2008 The Pussycat Dolls po 13 latach opuściła Carmit. Piosenkarka postanowiła jako pierwsza poinformować świat o swojej decyzji na oficjalnej stronie zespołu.


2008-2009: Doll Domination

W półtora roku od wydania ostatniego singla z płyty PCD - Wait A Minute - dziewczyny z The Pussycat Dolls wypuściły na rynek piosenkę When I Grow Up, promującą nowy album Doll Domination. Piosenka ta odniosła duży sukces, była sklasyfikowana na wielu wysokich pozycjach list przebojów w krajach europejskich, USA, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii. Kolejne dwa utwory: Whatcha Think About That oraz I Hate This Part zostały wydane w podobnym czasie (przełom września i października). W styczniu 2009 roku światło dzienne ujrzał kolejny singiel promujący płytę Doll Domination pt. Bottle Pop. Dziewczyny nagrały także remiks piosenki z filmu "Slumdog: Milioner z ulicy" który zdobył 8 Oscarów - "Jai Ho (You Are My Destiny)". 26 maja 2009 r. ukazał się teledysk do ostatniego singla z albumu Doll Domination Hush Hush; Hush Hush.



Czytaj wiecej »

Beyoncé Giselle Knowles (ur. 4 września 1981) – amerykańska wokalistka R&B, aktorka i modelka. Urodziła się i dorastała w Houston, w stanie Teksas jako pierwsze dziecko Tiny  i Mathew Knowlesów; jej młodsza siostra, Solange, również jest piosenkarką. Jako dziecko Beyoncé brała udział w konkursach tanecznych oraz wokalnych, jednak sławę zyskała pod koniec lat 90., kiedy była liderką zespołu Destiny's Child.

W 2003 roku, gdy Destiny's Child zawiesił działalność, Knowles wydała swój debiutancki album solowy Dangerously in Love. Pochodzące z niego single "Crazy in Love" i "Baby Boy" zajmowały pierwsze miejsca list przebojów, zaś sama płyta otrzymała w sumie pięć nagród Grammy, wyrównując rekord dla największej liczby statuetek zdobytych jednej nocy. W 2005 roku grupa została oficjalnie rozwiązana, a rok później ukazał się kolejny album Beyoncé, B'Day, który, podobnie jak poprzednik, zadebiutował na szczycie Billboard 200. Trzecia płyta studyjna, I Am... Sasha Fierce, została wydana w 2008 roku. Album oraz pochodzące z niego utwory przyniosły wokalistce sześć nagród Grammy, bijąc rekord dla największej liczby wyróżnień zdobytych na jednej gali przez kobietę. Knowles jest jednym z najczęściej honorowanych artystów w historii Grammy, z 16 wyróżnieniami (13 jako solowa wokalistka oraz 3 jako członkini Destiny's Child).

Knowles rozpoczęła karierę aktorską w 2001 roku rolą w musicalu Carmen: A Hip Hopera. W 2006 roku wcieliła się w jedną z głównych ról w filmowej adaptacji sztuki broadwayowskiej Dreamgirls, za którą zyskała dwie nominacje do Złotych Globów.

W 2004 roku Beyoncé założyła wraz z matką linię odzieżową House of Deréon, zaś sama była twarzą takich marek, jak m.in.: Pepsi, Tommy Hilfiger, Armani i L'Oréal. W 2010 roku magazyn Forbes umieścił Knowles na 2. miejscu listy 100 najbardziej wpływowych postaci show-biznesu na świecie, a także uznał ją za najlepiej zarabiającą artystkę oraz najlepiej opłacaną gwiazdą poniżej 30 roku życia, z rocznym dochodem powyżej 87 milionów dolarów.

Pięć singli Knowles uplasowało się na szczycie Billboard Hot 100 i, według Sony, sprzedaż jej solowych wydawnictw wynosi niemal 40 milionów w Stanach Zjednoczonych, a łącznie z albumami Destiny's Child przekracza 100 milionów. 11 grudnia 2009 roku magazyn Billboard wyróżnił Beyoncé jako najpopularniejszą artystkę dekady 2000-2009 oraz najczęściej emitowaną w stacjach radiowych wokalistkę tegoż okresu. W lutym 2010 roku Knowles została uznana przez RIAA za najczęściej certyfikowaną artystkę tej samej dekady.



Czytaj wiecej »

Maanam – polski zespół rockowy, jeden z najpopularniejszych polskich przedstawicieli tego gatunku. Pochodzenie nazwy zespołu nie jest do końca jasne, Kora uważa, że jest to rozwinięcie słowa z języka staroperskiego oznaczającego "ja jestem", natomiast Marek Jackowski twierdzi, że jest to rozwinięcie skrótu nazwy duetu "M-a-M" stworzonego przez niego i Milo Kurtisa w 1975 roku. Zespół wystąpił po raz pierwszy w składzie Kora, Jackowski i Kurtis w roku 1976, po odejściu Kurtisa do Osjanu zastąpił go John Porter, a grupa występująca wtedy pod nazwą "Maanam Elektryczny Prysznic" przeszła z grania mistycznej, wschodniej muzyki na bardziej rockowe brzmienie. Pierwszy album zespołu, nagrany w 1980 roku, a wydany rok później to Maanam. Zagrali na nim również Paweł Markowski (instrumenty perkusyjne) i jazzowy saksofonista Zbigniew Namysłowski. Wiele utworów z tej płyty stało się przebojami, a sam album należy do klasyki polskiego rocka. Rok później ukazał się następny album grupy O! na którym zagrał Tomasz Stańko. W 1983 został wydany anglojęzyczny Night Patrol, a w 1984 polski Nocny Patrol. Album ten został uznany za chyba najdoskonalsze dzieło Marka Jackowskiego i Kory. Klimat płyty oddaje atmosferę tamtych czasów w Polsce. Zdjęcie do okładki zrobił Tadeusz Rolke. W 1985 roku ukazał się album Mental Cut (Wet Cat). W 1989 zostaje nagrana płyta Sie Ściemnia. Wtedy Maanam praktycznie był rozwiązany. Album jest nagrywany z wynajętymi muzykami i nie odnosi większego sukcesu komercyjnego. Jednak płyta jest jedną z najlepszych zespołu, dzięki swoim eksperymentalnym dźwiękom. Teledysk do piosenki był pierwszym polskim teledyskiem animowanym nadanym w MTV. 1991 rok - powrót Maanamu z płytą Derwisz i Anioł, zawierającą przeboje Wyjątkowo zimny maj, Anioł, Co znaczą te słowa. Zdjęcie na okładce zrobił Andrzej Świetlik. 1994- zostaje wydany album "Róża". Płyta jest najbardziej miękką i delikatną płytą zespołu. Łagodniejsze kompozycje i spokojny śpiew Kory nie odbierają jednak płycie uroku. Towarzyszy jej trzyczęściowa trasa koncertowa po największych halach Polski. W roku 1996 pojawia się płyta "Łóżko". Nieco bardziej gitarowe brzmienia i szukanie nowych aranżacji. Szczególnie piękna jest piosenka "Po prostu bądź" z równie ciekawym teledyskiem. Przebojem staje się piosenka "Po to jesteś na świecie". 1998- "Klucz". Piosenki "Przystań" i "Miłość od pierwszego spojrzenia" zostają wykorzystanne w filmie Jana Hryniaka "Przystań". To bardziej ostra i szybsza płyta Maanamu. 2001- Płyta "Hotel Nirwana" to zupełnie inne oblicze Maanamu. Pojawiają się elektroniczne sample i całkowicie inna aranżacja utworów. Na płycie pojawiają się teksty Mirona Białoszewskiego, Cummingsa i Kamila Sipowicza. W 2004 roku Maanam w nowym składzie wydał płytę "Znaki Szczególne". To powrót do korzeni zespołu. Wyraźna gitara Janusza Yaniny Iwańskiego dodaje płycie szczególnego smaku. Pierwszym singlem promującym jest piosenka "Ocean wolnego czasu - Kraków". Kolejne to "To mi się śni" i "Do kogo biegłam". Ważnym wydarzeniem mającym wpływ na działalność zespołu, był rozwód Kory i Marka Jackowskiego i jej związek z Kamilem Sipowiczem.



Czytaj wiecej »

Hey to jeden z najważniejszych polskich zespołów rockowych , który największe sukcesy odnosił w latach 90- tych. Charyzmatyczna wokalistka Kasia Nosowska oraz jej szczere do bólu teksty to wizytówka tego zespołu.
A wszystko zaczęło się w czerwcu 1992 roku w Szczecinie. Wtedy to Piotr Banach( Paragraf 4, Kryterium, Grass, Kolaboranci, Dum-Dum ) z Kasią Nosowską (Szklane Pomarańcze Kafel, Dum-Dum, No way out, Vivid, chorki Pidżamy Porno oraz Alians) postanowili grać rocka. Wkrótce dołączyli do nich Jacek Chrzanowski, (basista Kolaborantów) Marcin Żabiełowicz (Guitars project) oraz Robert Ligiewicz (Crayden).
Debiutancka płyta „Fire”, ukazuje się w lutym 93 nakładem Izabelin Studio i niemal od razu na zespół sypie się prawdziwy deszcz nagród: min. dla największej nadziei polskiej muzyki oraz dla Nosowskiej jako najlepszej wokalistki, która otrzymuje także prestiżowy „Paszport Polityki” Podobny sukces odnosi druga płyta zespołu Hey pt. „Ho!”. Album, który pojawił się na rynku 25 kwietnia 1994 już kilka dni po premierze osiąga status Złotej Płyty.
9 października 1994 roku w katowickim Spodku odbywa się największe w Polsce , ogromne i przełomowe dla kariery zespołu przedsięwzięcie, czyli koncert „Live” współorganizowany przez brytyjską MTV. Zespół odbiera platynową płytę za 330 tyś. sprzedanych egzemplarzy albumu „Ho!”. Uczestnicy koncertu dostają specjalną kasetę z utworami zagranymi w Spodku, które nie ukazały się na płycie „Live!” m.in. znane covery Metallicy, The Beatles oraz The Doors.
Płyta „Live” ukazuje się 6 grudnia 1994 roku. Pojawia się też specjalne wydawnictwo, zawierające płytę i kasetę ,VIS dokumentujący trasę koncertową „Ho!” oraz album zdjęciowy.
1995 rok jest bardzo pracowity- ukazuje się minialbum „Heledore” oraz trzecia studyjna płyta zespołu pt. „?”W lipcu Hey wyjeżdża do USA, z dwiema zwyciężczyniami magazynu Popcorn. W latach 1996- 1998 Kasia Nosowska koncentruje się na karierze solowej.
W 97 roku ukazuje się „Karma” utrzymana w stylistyce lat 60-tych. W czerwcu grupa daje pięć darmowych koncertów, promujących nowy album. Na płycie - cegiełce poświęconej ofiarom powodzi ukazuje się pięć wersji przeboju „Moja i Twoja Nadzieja”. Piosenka staje się hymnem powodzian i symbolem bezinteresownej pomocy. W roku 99 wychodzi album „Hey”, natomiast w lipcu 2001 roku grupę opuszcza jego lider, założyciel i kompozytor większości utworów - Piotr Banach. Do zespołu dołącza zaprzyjaźniony gitarzysta Paweł „Gruby” Krawczyk.
22 października 2001 to pierwsza płyta zespołu „[Sic!]” bez Banacha, a z udziałem nowego gitarzysty. Tą płytą zespół udowadnia, że wciąż należy najlepszych polskich grup rockowych - „Tylko Rock” uznaje „[sic!]” za najlepszą polską płytę 2001 roku, Hey za zespół roku, a Nosowską za najlepszą wokalistkę i autorkę tekstów. Grupa dostaje Fryderyka 2001 za rockowy album roku.

W grudniu 2002 roku grupa odbiera nagrody pisma muzycznego „Tylko Rock” w kategorii „zespół roku 2001”, ,,wokalistka roku” , oraz ,,najlepsza polska płyta” za album „[Sic!]”. Zespół dostaje również specjalne wyróżnienie redakcji „Tylko Rock\' a” za całokształt działalności  „Panteon”. W 2003 roku wychodzi również siódmy studyjny album zespołu „music, music, a po dwóch latach zespół nagrywa materiał na nową płytę „Echosystem”, którą od października ubiegłego roku promuje singiel „Mimo wszystko. Album ukazuje się 14 listopada, a obecnie zespół wyruszył w trasę „Echosystem Tour”, a jego gośćmi będą m.in.: Vypsana Fixa, Penny Lane i Silver Rocket.




Czytaj wiecej »

 "Kto posłał cię w tę daleką drogę, drogę do Sâo Tomé...” („Quem mostra'bo ess caminho longe, ess caminho pa Sâo Tomé...”)... W dniu, w którym jedna z francuskich rozgłośni radiowych nadała po raz pierwszy Sodade, najsłynniejszą dzisiaj mornę, na muzycznej mapie świata przybył nieznany dotąd punkt: Wyspy Zielonego Przylądka. Dziewięć albumów, niezliczone kompilacje i wznowienia, złote i platynowe płyty, pięć nominacji do Grammy w kategorii World Music, setki koncertów od Nowego Jorku do Tokio i wypełnione po brzegi sale koncertowe. To bilans zaledwie dwunastoletniej międzynarodowej kariery Cize, czyli Cesarii Joany Evory, urodzonej 27 sierpnia 1941 roku w Mindelo, na Sâo Vicente, jednej z dziesięciu zamieszkałych wysp archipelagu Wysp Zielonego Przylądka, rozrzuconych na oceanie 600 km od wybrzeży Senegalu. Na skrzyżowaniu morskich szlaków Afryki, Europy i Ameryki Południowej, ras, kultur i muzycznych wpływów, w miejscu przerzutu niewolników z interioru Afryki do obu Ameryk, na spalonej słońcem, wulkanicznej ziemi jednego z najbiedniejszych krajów świata.

Cize - bose, ubogie dziecko z rodziny ze społecznych nizin. Bez przerwy podśpiewuje. Wcześnie zaczyna romans z największą i jedyną szczęśliwą miłością swego życia - muzyką. Przez całe lata jej świat wypełniają morny i coladery (rdzenne gatunki muzyczne Wysp), nocne życie Mindelo, tętniącego życiem kolonialnego portu i wieczna walka z ubóstwem i brakiem artystycznego spełnienia. Jej sceną są portowe bary, publicznością - ich bywalcy, stali i przyjezdni, miejscowi i cudzoziemcy. Śpiewa za grosz, za dwa, za kolację... Jest świadoma swego talentu, ale bezradna. W 1975 roku zniechęcona, zmęczona życiem bez jutra, alkoholem i osobistymi porażkami milknie na całe 10 lat. Powraca do życia i do muzyki, by nagrać kolejno dwie płyty: zbiorową, w Portugalii, wraz z innymi pieśniarkami z Cabo Verde i solową. Obie nie dają żadnych widoków na przyszłość. Ale w roku 1986 w życiu Cesarii pojawia się José da Silva, młody Kabowerdyczyk, pracownik paryskich SNCF. To dobry duch Cesarii, przyszły agent i producent, założyciel wytwórni Lusafrica, promującej artystów z Afryki. Sam nie ma nic, ale czuje, że trafił na diament. Zaprasza Evorę do Paryża. Dwa pierwsze albumy Diva aux pieds nus (1988) i Distino di Belita (1990), to uporczywa walka o zaistnienie. Mar Azul (1991) to małe światełko w tunelu do kariery. Trzeci album (1992), z tytułową piosenką Miss Perfumado i słynnym dziś Sodade to dziesiątki tysięcy sprzedanych egzemplarzy i pierwsza złota płyta. Ukazują się kolejne, Cesaria (1995) i Cabo Verde (1997) i Evora zostaje uznana za największe muzyczne odkrycie lat dziewięćdziesiątych. Rozkołysane „Cafe Atlantico” (1999), poza mornami i coladerami jest ukłonem w strony rytmów brazylijskich i kubańskich. Sâo Vicente di Longe( 2001) to muzyczny powrót do rdzennych, kabowerdyjskich gatunków. I wreszcie, po Anthology (2002), Voz d'Amor (2003, Grammy 2004 w kategorii Word Music), być może najlepsza płyta w karierze Cesarii, kwintesencja muzycznego geniuszu Cabo Verde i prawdziwy dowód miłości artystki do swego kraju i rodzinnego miasta, którego jest zresztą prawdziwym ambasadorem (ma dyplomatyczny paszport Cabo Verde).

Wspiera młodych kabowerdyjskich muzyków, finansuje koncerty. Jej zasługą będzie otwarcie pierwszej szkoły muzycznej w kraju, gdzie muzyka jest prawdziwą solą życia. Evora bierze aktywny udział w muzycznych przedsięwzięciach, mających zwrócić uwagę świata na problemy Afryki i świata. Stąd udział w nagraniach takich płyt jak Drop The Debt (2002) apel o anulownie długów najuboższych krajów świata, RedHot+Rio ( walka z AIDS), czy Gaia (ochrona środowiska naturalnego).

W marcu 2003 roku Cesaria Evora została mianowana, jako pierwsza pieśniarka, Ambasadorem Światowego Programu Żywnościowego przy ONZ . Świadoma swej roli od niedawna poprzedza niektóre koncerty apelem o wyciągnięcie pomocnej dłoni do najuboższych krajów świata i otwarcie serc na problemu głodu, nędzy i chorób. Rok 2004 przyniósł jej najważniejszą z muzycznych nagród - Grammy 2004 oraz, we Francji, prestiżową Victoires de la Musique i Medaille des Arts et de la Litterature.

Jest świadoma swego talentu, ale bezradna. Bierze także udział w nagraniach do filmów: Besame Mucho w Great Expectations Alfonsa Cuarona (1997) i Ausencia, w filmie Underground, Emira Kusturicy. Sama pojawia się na taśmie filmowej w epizodycznej roli matki młodego Kabowerdyjczyka w filmie Pola Cruchtena Black Dju (1996) i kilkuminutowej sekwencji w Testamento do Senhor Napomuceno (1997) Francesca Manso. Cesaria nie stroni od piosenek śpiewanych w duecie m.in. z Teofilo Chantre (Cabo Verde), Eleftherią Arvanitaki, Tanią Libertad, ostatnio z Adriano Celentano, Bernardem Lavilliers, a wkrótce, zgodnie z życzeniem Cesarii, z Charlesem Aznavourem. Niedawno chęć wspólnego nagrania wyraziła Madonna. Ale chyba najpiękniejszą piosenką śpiewaną w duecie pozostaje Yamore, z Salifem Keitą na płycie Moffou. Uniwersalność muzyki Cesarii, zarówno tradycyjnych utworów z Cabo Verde jak i piosenek współczesnych autorów z Wysp docenili najlepsi didżeje, czego dowodem są kolejne wydane w ubiegłym roku remixy (Club Sodade). Koncerty i wywiady z artystką można zobaczyć na kasetach VHS i płytach DVD : Cesaria Evora Miss Perfumado, Lusafrica, 1995 (VHS), Cesaria Evora, ARTE, 2000, Cesaria Evora Live in Paris Lusafrica-BMG 2002, Live d'Amor au Grand Rex, BMG 2004. Do tej pory wydano także dwie biografie artystki: autoryzowaną, pióra francuskiej dziennikarki Veronique Mortaigne, Cesaria Evora, głos Wysp Zielonego Przylądka (polskie wydanie Twój Styl, 2003) i nieautoryzowaną, Jose Manuela Simoesa, Cesaria Evora, 1998.

Niezwykle przywiązana do Cabo Verde i Mindelo, w którym niezmiennie mieszka, uwielbiająca swa liczną rodzinę (dwoje dzieci, wnuki), zawsze chętna do pomocy, skromna, naturalna, spontaniczna, tak w życiu jak na scenie. Lubi dobrą kuchnię, zakupy i ... papierosy. Nie wierzy w przeznaczenie. Nie przywiązuje wagi do pieniędzy. Śpiewa wyłącznie po kreolsku („sâovicentowskim”) lub po portugalsku (z wyjątkiem Besame mucho, na potrzeby filmu). Ku żalowi publiczności nigdy nie bisuje dwa razy. Niegdyś głodna i biedna, lekceważona i poniżana, dziś nie chce o tym mówić, lecz pamięta... Samochodem przejeżdża ulice, po których - bosonogiej - nie wolno było jej chodzić. I wciąż śpiewa boso... Na pamiątkę... Dziś bogata, sławna i uwielbiana jest wciąż ta samą „kobietą a Afryki”. Identyfikuje się z tytułową „kobietą z wysp” (Amdjer de nos terra), z płyty Voz d'Amor. I choć mówią o niej „Królowa morny” czy „Cesarzowa Wysp Zielonego Przylądka”, ona sama mówi o sobie: ”ja jestem po prostu Cesaria”.



Czytaj wiecej »

Miło nam poinformować, że już dzisiaj odwiedzając stronę http://www.Soundshow.pl - czyli nową ale jedną z najciekawszych stron z darmowymi teledyskami online, rejestrując się bierzesz udział w losowaniu wspaniałęgo playera marki Pentagram Eon Cineo 4GB z panelem dotykowym. Jedyne co musisz zrobić to zarejestrować się na stronie i jako zarejestrowany skomentować sensownym zdaniem jeden z podobających Ci się teledysków.



Czytaj wiecej »

Miley Ray Cyrus (ur. jako Destiny Hope Cyrus; 23 listopada 1992) – amerykańska aktorka i wokalistka, która zdobyła sławę dzięki głównej roli w serialu Hannah Montana, emitowanym na antenie Disney Channel od 2006 roku. Cyrus była autorką muzyki na ścieżki dźwiękowe sitcomu, Hannah Montana (2006) oraz Hannah Montana 2/Meet Miley Cyrus (2007), wydane przez Walt Disney Records. W 2007 roku podpisała kontrakt z wytwórnią Hollywood Records, który zapoczątkował jej karierę solową. Tego samego roku Miley wyruszyła w trasę Best of Both Worlds Tour, która zaowocowała filmem koncertowym Hannah Montana & Miley Cyrus: Best of Both Worlds Concert (2008).

W kwietniu 2008 roku Cyrus wydała swój pierwszy album solowy Breakout, który przyczynił się do tego, że wokalistka umieszczona została na liście Top 100 magazynu Time. Kariera filmowa Miley rozpoczęła się wraz z obrazem animowanym Piorun (2008), gdzie dubbingowała Penny, i była kontynuowana rolą w Hannah Montana: Film (2009). Przewodnia piosenka filmu, "I Thought I Lost You", którą artystka nagrała w duecie z Johnem Travoltą, nominowana była do nagrody Złotego Globa.

W 2009 roku Cyrus zaprezentowała bardziej dojrzały wizerunek za sprawą minialbumu The Time of Our Lives (2009) oraz roli w dramacie The Last Song (2010). Z tejże płyty pochodzi najlepiej sprzedający się singel w twórczości Miley, "Party in the U.S.A.". Forbes umieścił w 2010 roku Cyrus na 13. miejscu listy 100 najbardziej wpływowych postaci show-biznesu, z rocznym zarobkiem w wysokości 48 milionów dolarów. Natomiast magazyn Parade wyróżnił Miley jako najbogatszą nastoletnią gwiazdę, a jej "wartość rynkową" oszacował na około miliard dolarów.

W 2010 roku premierę miał kolejny album solowy wokalistki, Can't Be Tamed, który utrzymany jest w dance-popowym klimacie.




Czytaj wiecej »

Paris Whitney Hilton (ur. 17 lutego 1981  roku w Nowym Jorku, USA) – amerykańska celebrytka, osobowość medialna, modelka, aktorka, piosenkarka i projektantka mody.

Większość swojego dzieciństwa spędziła w hotelu Waldorf-Astoria na Manhattanie. Gdy w 2000  roku dostała dyplom ukończenia szkoły podstawowej, natychmiast zaczęła dążyć do sławy poprzez poznanie takich projektantów, jak Tommy Hilfiger, Marc. Pojawiła się w GQ, Vanity Fair i FHM. Spróbowała swoich sił w biznesie, zakładając agencję modelek oraz firmę produkującą kosmetyki, ale interesy się nie powiodły. Razem ze swoją siostrą zaczęła uczęszczać na przyjęcia w celu zwrócenia na siebie uwagi. Zaczęła pojawiać się w filmach. Zadebiutowała w 1991 roku w komedii romantycznej Wishman trzecioplanową rolą dziewczynki na plaży. Jej drugim filmem był Sweetie Pie. Zagrała też samą siebie w filmie pt. Zoolander, a także w filmie Nine Lives. W 2003 roku zadebiutowała w reality show pt. The Simple Life ze swoją przyjaciółką Nicole Richie. Po sukcesie pierwszego reality show powstawały kolejne edycje tego samego programu, w których występowała dalej z Nicole. W 2004 roku zagrała małą rolę w komedii romantycznej pt. Mama na obcasach. Dopiero w 2005 r. dostała większą rolę w horrorze Dom woskowych ciał. Występ jej w tym filmie nie został dobrze przyjęty przez krytyków filmowych. Za rolę w tym filmie dostała Złotą Malinę w kategorii Najgorsza aktorka drugoplanowa. Jej rola spodobała się natomiast amerykańskim nastolatkom, do których był adresowany ten film, co zaowocowało nominacją do MTV Movie Awards w kategorii Najlepsza przerażona rola. Paris Hilton pragnie też zrobić karierę muzyczną. Nagrała kilka singli między innymi Don't Touch It, Turn It Up i Caught Up In The Rapture.

W lecie roku 2006 ukazał się jej debiutancki album pod tytułem Paris, natomiast pierwszy singel z krążka nosił nazwę Stars Are Blind. Tytułem Złotej Maliny ponownie została obdarowana w roku 2009.

Za prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu, we wrześniu 2006 została skazana na karę grzywny, trzyletni nadzór sądowy oraz zawieszenie ważności prawa jazdy w okresie nadzoru sądowego. 4 maja 2007 r. została skazana na 45 dni aresztu po tym jak została zatrzymana prowadząc samochód bez ważnego prawa jazdy. Wyrok został, po apelacji, zmniejszony o połowę i był odbywany w oddziale więziennym dla VIP-ów. Wykonanie kary rozpoczęło się 3 czerwca, a już 7 czerwca 2007 r. zostało zamienione na areszt domowy w wyniku decyzji szeryfa Lee Baca z uzasadnieniem bliżej nieokreślonego "złego stanu zdrowia" skazanej. 8 czerwca, po interwencji sędziego Michaela Sauera i prokuratora Rocky Delgadillo, Hilton wróciła do więzienia by odbyć swą karę w zakładzie karnym w pełnym wymiarze 45 dni. Ostatecznie z więzienia wyszła 26 czerwca.




Czytaj wiecej »

Avril Ramona Lavigne (ur. 27 września 1984  r. w Belleville w prowincji Ontario) – kanadyjska  piosenkarka  pop-rockowa, projektantka mody, aktorka. W 2006 Canadian Business Magazine umieścił ją na siódmym miejscu najbardziej wpływowych Kanadyjczyków w Hollywood. Sprzedała na całym świecie ponad 30 milionów kopii swoich płyt.

Urodzona w Belleville, Ontario, od 5. roku życia lata dziecięce spędziła w pobliskim Napanee. Została odkryta podczas śpiewania coverów country w księgarni Chapters w niedalekim Kingston. Obecnie mieszka w Los Angeles. Ma brata Matta, studiującego elektrotechnikę, oraz siostrę Michelle. Jej ojciec John pracuje w firmie telekomunikacyjnej, a matka Judy jest gospodynią domową.

Avril Lavigne w dzieciństwie interesowała się hokejem, baseballem i jazdą na deskorolce, a myślała o zostaniu policjantką. W wieku dziesięciu lat miała swój pierwszy solowy występ w chórze kościelnym. Od tego czasu zaczęła kształcić się w kierunku muzycznym. Jej ulubionymi wykonawcami byli Shania Twain, Alanis Morissette i Metallica. Już w wieku dziesięciu lat zaczęła samodzielnie uczyć się gry na gitarze. Kiedy miała czternaście lat, wygrała konkurs muzyczny, w wyniku czego zaśpiewała w stolicy kraju, Ottawie, w duecie z Shanią Twain.

Niedługo potem zaśpiewała razem z kanadyjskim piosenkarzem Stephenem Meddem, który wydał płytę zatytułowaną My Window to You, na której znalazły się trzy pierwsze piosenki Avril zachowane w klimatach muzyki folk ("Temple of Life", "Touch the Sky", "Two Rivers"). Już wtedy Avril miała menedżera, Cliffa Fabri. Ten namówił ją na wyjazd do USA i współpracę z amerykańską wytwórnią płytową Arista. Piętnastominutowy występ wystarczył na podpisanie kontraktu na nagranie dwóch następnych albumów. Lavigne jednak przerwała nagrywanie płyty, ponieważ uznała, że nie może śpiewać cudzych piosenek. Po pewnym czasie wyznała przedstawicielom Aristy, że sama pisze teksty piosenek. Materiał zaczęto nagrywać na nowo. Artystka pracowała z Cliffem Magnesem ze studia Matrix, który pomagał jej w nagraniu debiutanckiej płyty.

W 2002, Avril wydała swoją pierwszą płytę która nosiła tytuł Let Go. Album promowano singlem "Complicated". Na płycie znalazło się trzynaście solowych utworów. Płyta sprzedała się aż w czternastu milionach egzemplarzy – zdobywając przy tym sześciokrotnie status Platynowej w USA.

Druga płyta, Under My Skin, ukazała się w 2004 (premiera w Polsce odbyła się 24 maja 2004). Płyta była jeszcze ostrzejsza niż pierwsza. Wielkimi przebojami okazały się m.in. "My Happy Ending" czy "Nobody's Home".

Avril Lavigne zagrała również w filmie Jazda na maksa (ang.: Going the distance) jedną z ról epizodycznych. Podłożyła głos w filmie animowanym Skok przez płot (ang.: Over the Hedge) małemu oposowi o kobiecym imieniu Heather. Gra też w dramacie Fast food Nation i filmie sensacyjnym The Flock. Zagra też główną rolę w filmie Twist of Fate. Na początku 2006 została modelką Forda, znanej agencji modelek.

15 lipca 2006 Avril Lavigne wyszła za mąż za Derycka Whibleya, wokalistę kanadyjskiego zespołu Sum 41.

13 kwietnia 2007 ukazała się jej trzecia płyta pt. The Best Damn Thing. Pierwszym singlem z niej pochodzącym jest międzynarodowy przebój "Girlfriend". Album jest bardzo zróżnicowany - od melancholijnego "When You're gone" po beztroskie i wesołe "The best damn thing". Oprócz tego bardzo znanym utworem jest "Hot".

W 2006 wspólnie z amerykańskim kompozytorem Łukaszem Gottwaldem napisała piosenkę "Keep Holding On", która znalazła się na ścieżce dźwiękowej przygodowego filmu fantasy Eragon. Piosenka ta była kandydatem do nominacji Amerykańskiej Akademii Filmowej. Jest także autorką tekstu piosenki "Breakaway" Kelly Clarkson, która odniosła wielki sukces.

Na gali MTV European Music Awards w 2007 roku była nominowana w trzech kategoriach a otrzymała dwie nagrody w kategoriach Artysta solowy roku i Najbardziej uzależniająca piosenka.

6 czerwca 2005 Lavigne zagrała swój pierwszy koncert w Polsce w Katowickim Spodku. 5 lipca 2008 Avril ponownie przybyła do Polski w ramach trasy The Best Damn Tour, do Hali Stulecia we Wrocławiu.

Pierwsze miejsce na światowej liście pobrań muzyki w formacie elektronicznym należy do Avril Lavigne, której przebój "Girlfriend" był na całym świecie ściągnięty 7,3 miliona razy w 2007 roku.

Avril zajęła się również projektowaniem ubrań i przy współpracy firmy Kohl's zaprojektowała linię ubrań dla dziewcząt, którą nazwała Abbey Dawn.

Na początku sierpnia 2008 Avril zarobiła około dwa miliony dolarów za teledysk Girlfriend, który został obejrzany już ponad 100 milionów razy na stronie YouTube.com.

18 września 2009 Avril oraz Deryck oficjalnie ogłosili separację. Avril przekazała to za pośrednictwem portalu mySpace.

W 2010 roku Avril nagrała piosenkę do filmu Tima Burtona "Alicja w Krainie Czarów". Piosenka nosi nazwę "Alice".




Tylko u nas znajdziesz dwa wspaniałe koncerty Avril. w Toronto i w Medley.

Czytaj wiecej »

Lady Gaga, właściwie Stefani Joanne Angelina Germanotta  (ur. 28 marca 1986  w Nowym Jorku) – amerykańska piosenkarka  i autorka piosenek wykonująca muzykę popową.

W 2008 roku piosenkarka zadebiutowała na rynku muzycznym wydając album The Fame, który opisała jako sposób na poznanie emocji osoby znanej. Album promowany był między innymi przez dwa międzynarodowe hity Just Dance i Poker Face.

Zanim została Lady Gagą, jako Stefani nagrała album Red and blue.

31 stycznia 2010 roku Lady Gaga zdobyła dwie nagrody Grammy za utwór Poker Face i album The Fame, a 16 lutego zdobyła trzy nagrody Brit Awards we wszystkich kategoriach, w których była nominowana.

Stefani Joanne Angelina Germanotta urodziła się w Nowym Jorku jako córka przedsiębiorcy branży IT, Josepha Germanotty który jest Włochem pochodzącym z Lombardii  oraz asystentki w firmie telekomunikacyjnej, Cynthii Germanotty która jest Amerykanką pochodzącą z New Jersey. Oboje są Amerykanami włoskiego pochodzenia. Jako dziecko uczęszczała do szkoły katolickiej Convent of the Sacred Heart. Naukę gry na pianinie rozpoczęła w wieku czterech lat, a w wieku trzynastu lat skomponowała swoją pierwszą balladę, jako czternastolatka rozpoczęła granie koncertów przed publicznością. W wieku siedemnastu lat uzyskała wcześniejszy dostęp na nowojorski uniwersytet Tisch School of the Arts, gdzie studiowała muzykę. Rozwijała swoje zdolności pisarskie tworząc eseje i teksty analityczne dotyczące takich tematów jak sztuka, religia, czy polityka. Po pewnym czasie przerwała naukę. Kiedy ukończyła dwadzieścia lat rozpoczęła pracę, pisząc piosenki dla artystów należących do wytwórni Interscope Records. Po opuszczeniu domu rodzinnego.  Gaga zaczęła występować publicznie w klubach w centrum Manhattanu, wraz z zespołami Mackin Pulsifer oraz SGBand. Chcąc zmienić swój typ sceniczny z rock and rollowego zainteresowała się muzyką pop.

Swój pseudonim sceniczny zaczerpnęła z tytułu utworu zespołu Queen Radio Ga Ga po tym jak producent muzyczny Rob Fusari określił jej styl śpiewu jako podobny do tego który prezentował Freddie Mercury.

W 2008 na łamach miesięcznika "Rolling Stone" artystka oficjalnie dokonała coming outu jako osoba biseksualna. Uznawana jest za gejowską i lesbijską ikonę.



Czytaj wiecej »